جای پا

جای پای دوست            .

 ابری بر آمد از پس آفاق        چتری کشید بر سرعالم   از ابرریخت روی رمين بزف     از برف ريخت د ر د ل من غم

پو شيد تپه جا مه احر ا م                    گر د ید کو هسا ر معمم

بر سر کشيد چا در سيمين                  صحرا  و د شت و کلبه من هم

بر کوه کرده  قله   کمر را ست            از بر ف کرده شا خه کمر خم

سوها ن چند ش آ ور کو لا ک             تن ميکشيد بر تن آ دم

د ر سينه ميکشيد دمی  سرد               صحرا زنای دره د ما  د م

در کلبه ام نشسته نگارم                    چون مردمک به کاسه چشمم

مير يخت از شميم وجودش                بوی ورد به شامه جا نم

بر خا ست از کنار من و کفت:            هنگا م رقتن آ مده کم کم

آ ويختم به د ا من او چون                   بر برگ گل چکيده شبنم

گفتم :مرو مرو زکنا رم                     ای ما يه اميد و قرا رم

بی تست روز من شب تا ريک            بی تو دگر اميد ندار

از کلبه آ ن نگار برون رفت             اشگم فرو چکيد به ر خسا ر

از دشت ود ره رفت ونهان شد            چون آفتا ب در پس کهسا ر

باشد نشا ن ر فتن جا نم                    بر بر فهای د شت پد يد ارَََََََ

بر مخمل سپيد تو گويی                   با پا نشا نده لولوء شهوا ر

ا و رفت و من از او نگرفتم              نه مژده ای نه وعده د یدا ر

بر راه ای آفتا ب ميفشان                 ز و بينه های شوم  شرر با ر

ای آ سما ن ز ريختن بر ف             بر روی راه دست نگهدار

ای با د هرزه گر د در اينراه          او رفته است ،پای تو مگذا ر

اين جای پا ی اوست که بايد          ما ند به د يده تا که بيا يد