انتظار
قلبم نشد شکفته گر از انتظار خویش دل بسته ام چو غنچه به نقش نگار خویش.
چون خار پای بوس گل سرخ گلشنم شادم زخوار بودن پر افتخار خویش.
از روزگار هجر بجای کتیبه ها بنوشته ام به چهره خود یارگار خویش.
هر کس زجام می زخماری رهد ولی من خم تهی کنم که روم در خمار خویش.
روز ازل چو شد دل ما جایگاه عشق هر گز نباشدم گله از روزگار خویش.
ما در میان دایره عشق نقطه ایم ای چرخ کجمدار تو باش و مدار حویش.
تا سینه جای دل شد و دل جایگاه دوست زین خان و خانمان شده جان بر قرار خویش
گردم به دور یار ار اینروی ذره وار شاید رمهر گیردم او در کنار خویش.
هر رهروی زباور خود رو به معبدیست خود باوری نگر که منم رهسپار خویش.
چشمم دهد به مردمک دیده غسل پاک در برکه ای که پر کند از آبشار حویش.
میگفت مدعی که امید وصال نیست کوته نظر شمرده مرا در شمار خویش.
دلدار ما جو نیست در آیین دیگرا ن کابین طلب نمیکند از خواستار خویش.
ریزند عاشقان در و گوهر بپای بار ناظم نثار کن غزل آبدار خویش.
.