پیله و پروانه
پیله وپروانه               پی گرمی سر, یکی داستان ---------- در اینجا ز کرم بریشم بخوا ن  --- شنیدم که پروانه میخورد قوت --------- ز یکباغ سرسبز از برگ توت ---هوای بهاری فرحناک بود ----------- دل برکه, آیینه ای پاک بود-- چه گویم که از بید مجنون و باد --------- طبیعت چه نقشی بر آن مینهاد --که هر لحظه میشد در آن جلوه گر----- زرقصیدن بید نقشی دگر-- فضا را پیاپی زیک کوله بار------------ پر از عطر میکرد باد بهار --همه سبزه هایی که روییده بود----------- زهستی گل عشق پوییده بود--- چه, بودند باهم دران سبزه زار----------- به مستانگی گر م بوس و کنار --نشانهای مهر خداوند بود ------------ طراوت, طرب ,عطر, لبخند بود --همه دیده بگشوده بر روی هم----------- همه مست گردیده از بوی هم --چو میداد بر سبزه ها باد موج --------- ز بیننده میرفت شادی به اوج-- چه گویم ز پرواز پروانه ها ---------- که آنرا ندانی ز افسانه ها ؟--- که نقاش هستی به هر بال و پر--------- چو یک بوم بنشانده نقشی دگر-- برآن بالهای چو برگ بلور ---------- نماید هنر را به حد وفور-- که پروانه اش میبرد روی دوش---------- تو جانا نظر زین بدایع مپوش-- مرا چون نظر سوی پروانه ها ست---- فزون تر ازاین و صفها نار و است --بلی چون بهاران بدینسان شکفت ----- به ناگاه پروانه همبال جفت-- در آن باغ سرسبز پرواز کرد -------- به همبال خود عشوه وناز کرد-- و زان عشوه از او چنان دل ربود------ که تسلیم راز بقا گشت زود ---چو بر قطره باران صدف لب گشاد------شد و در به برگ زبرجد نهاد شروط مساعد بران برگ زود -------- زهر هاگ کرمی هویدا نمود-- به کرم بر یشم به تأمین قوت---------- نه یابید چیزی به از برگ توت-- بران بر کهادرچریدن شدند---------- نه در کار بیرون خز یدن شدند-- نمودند از آن بر کها,پر شکم---------- چو پر شد شکم ,کرمها را چه غم --شکم راهران چیز گردد درون------- بناچار باید براید برون --ز کرمان یکی ماده آبگون ----------- تراوش کند از منافذ برون که چون در برون میشود آشکار-----شود خشک و گردد مبدل به تار --وز این تارهای زاندازه بیش ----------به پیچیده یک پیله اطراف خویش-- در آن پیله خود را نهان میکنند--------وزان- نیکبختی - گمان میکنند ! --ز کرمان نه بینی به جز کار و کوش---که مصرف شود در پی خود و نوش-- و زان خوردن و کوشش کارها-- --- به پپچند اطراف خود تا رها-- سرانجام این کر مک پیله تن ------- بمیرد در آن پیله خویشتن-- ولیکن بسا هم شود کز درون -------- خبر یا بد از یک جهان برون --پس آن بیله را سخت از هم درد---- کندبالها باز و بیرون پرد --ز یک باغ سرسبز گیرد سراغ----- درآید به پرواز اطراف باغ-- بدینسان ازان تنگنای بلشت -------- سوی مبدأ خود کند بازگشت-- ولی کرم وابسته با تارخویش------ کند پیله را حاصل کار خویش-- بماند دران جای و دل خوش کند ---- به چیزی که از تن تراوش کند!- نداند برای تن خود روان ------- نیارد پر و بال پروانه کان --که از پیله خود برون سر کشد-------سوی باغ پروانه-ها پرکشد-- بمیرد به غفلت ز گلزارها ---------درآن پیله حاصل از کارها تن مرده اش در میان گم شود-------چو از پیله او پریشم شود-- برد رنج اگر کرمک خود پسند---- دگر کس ز گنجش شود بهره مند-- از آن تا رها بعد زان مرگ ومیر----بریشم بسازند و از آن حریر-- چه غم داردآن کس که آن پیله برد---که آن کرم در پیله خویش مرد-- تو جانا برین پیله در باز کن------- رها شو- چو پروانه پرواز کن