لحظه ای با حافظ

               تضمین غزل 111-لحظه ای با حافظ

 

چو عکس روی او را چشم بیند جویبارا آرد              که در گلشن روان گردد هزاران نوبهار آرد

به باغ دل که هر کس "گلبن امید می‌کارد             درخت دوستی بنشان که کام دل ببار ارد

                                   نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد.

 دلم گردد ز شیدایی گهی نالان گهی شادان         چو بینم بر رخ ساقی که هم خشمیست هم خندان

 نه من اهل خراباتم که این جا گشته ام مهمان       چو مهمان خرابای بعزت کوش با رندان .

                                  که درد سرکشی جانا گرت مستی خمار آرد .

 گرت روزی به دست افتادزلفی چون شب یلدا        بمان بامهررخسارش در آن شب زنده داری ها .

 میان ظلمت ونوری هم این جا باش و هم ان‌جا        شب صحبت غنیت دان که بعد از روزگار ما

                                 بسی گردش کند گردون بسی لیل ونهارا رد .

 بنازم یوسف دل را که او را -چاه در حکمست        گرش چون بنده بفروشند- صدها شاه در حکم است

 بشارت باد ت ای رهروکه خضر راه در حکم است    عماری دار لیلی را که- مهد ماه در حکم است

                               خدایا در دل اندازش که بر مجنون  گذار آرد

 مرا پیرانه سر شد سینه از امید مالامال              چو دیدم روزگارم روز و شب باشد بدین منوال

 گشودم دفتر حافظ -چنین آمد جواب فال:            بهار عمر خواه ای دل وگرنه این چمن هر سال

                                چو نسر ین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد

 

 گریزان شد دلم از سینه و پیوست با زلفت              نمی‌دانم میان دل چه رازی هست بازلفت

 که   شد در حالت آشفتگی همدست باز لفت          خدا را چون دل ریشم قراری بست بازلفت 

                                 بفرما لعل نوشین را که حالم با قرار ارد

  به هر راهی بود از جای پای او اثر -حافظ              بگو :او را به جویم در کدامین رهگذر- حافظ

به تمهیدی که تا ناظم! نباشد در بدر- حافظ            در این باغ از خدا خواهد دگر پیرانه سر -حافظ

                              نشیند برلب جویی و  سروی در کنار آرد

اگرچون خم دلت خون است و سر همواره خم داری       اگر بر چهره‌ات چین و شکن هااز ستم دار ی

رقیبانت اگر  بسیار دارند و تو کم داری                    ز پا افتاده ای ای دل که صدمن بار غم داری

                            برو یک  یکمنی! درکش که در حالت به کار آرد

 

از هربندی سه مصرع اول سروده  اینجانب جعفر تاظم رعایا میباشد