تنهای بیمانند

تنهای بیمانند ---سراینده:جعفر ناظم راعایا

دوستان دیشب به خلوتگاه تنهایی خز یدم               حال رویایی پدیدآمد ز تن بیرون پریدم

برفراز آسمان همچون عقابی تیزپرواز                 پر زنان شادی کنان,بالا و پایین میجهیدم

پایمال سایه اًم میگشت صحرا دشت و دریا           هر کجا رو مینمودم هر زمان پرمیکشیدم

آسمان را سقف میپنداشتم هسی زمین را               -از شب و از رمز ورازش بیخبر, می ارمیدم

روزها خورشید ونورش بینشم را گول میزد          تا گمان کردم که خورشید جهانتاب ا فریدم

در چنین حالیکه بودم خیره بر دنیای پیدا             نغمه ای با گوش جان از عالم پنها ن شنیدم

گفت:ای کوتاه بین برگرد و بر شب هم نظر کن     چون حجاب نوررا با تیغ تاریکی دریدم

تا ببینی بیشمار ان کهکشان در آسمانها               پرده شب را چوپوشش بر سر ورویت کشیدم

گر هماره روز باشد وسعت هسی است پنهان        و رکه دایم شب بود از روزگاران ناامیدم

چشمها را میگشاید شب به سوی بینهایت            کهکشانها را نمایان میکند درپش دیدم

وسعت هستی به چشمم شد به شبهآشکارا           دانش و بینش از این دیدارها درذ ل دمیدم

آری این هستی بود یک توده راز روز,آما !        میدهد شب ,دانش حل معمارا نویدم

روزها پای تفکر را به چالش میکشاند               سوی بالا میپرد شبها روان ناپدیدم

نیست قدر روز افزونتر زشبها ,در تدبر             من زدید خویشتن هم ارز بودن را گزیدم

شدز ترکیب دوتاییها همه هستی مرکب              من زجمع مثبت و منفی در این هستی خزیدم

از روان وتن پدید آیند هر جاندار دیدم               میشود خاموش هربرقی که سیمش بریدم

راز تنها بودن خالق نماید--آفرینش                  رمز مخلوق دوگونی را به نقد جان خریدم

هست تا ظم !چون پدیدآرنده هسنی یگانه          آفرینش را دوتایی ساخت خلاق مجیدم

تا نباشد در شمارش نیز مخلوقی چوخالق           واحد مطلق بود تنها خداوند و حیدم