مناظره با شمع


 گفتم به شمــع هیـــچ تورا اختیـار نیست
نی درتنت رگ است ونه قلب ونه اسخوان
درگوشه ای نشسته ای ودم نمیزنی
مانی خموش تا دگران آتشت زنند
خاکستر وحود ندار ی زسوختـــن
چون خامشی نبودن وبودت بـــرابراست
خندید شمع وگفت:مرنجان زبان خویش
من خود مذاب شمع به فالب نـریختم
تایار خواست سرد وخموشم به گوشه ای
گر آتشی بجان من ا فتد به محفلی
آزادم از د لی که نه بایاد اوتپد
آندم که دوست خواست بسوزد وجود من
سوسوی شمع نور ندارد درآفتاب
ناظم! بسوز ونور بیفشان ببزم جمع
 بی دست وپاتر ازتو در این روزکارنیست
بود ونبود نت به کسی آشکار نیست
فکر واراده وهدف وعزم کار نیست
ننگی نمیشناسی وباکت زعار نیســــــت
درماتمت بغیر خودت اشگبار نیســــت
آتش زبا نیت نفسی پایــد ا ر نیسـت
گفتی عیوب من که یکی از هزار نیست
بند زبان زعزم خودم استوار نیســـــت
کارم بغیر حوصله وانتظار نیست
هرگز زعیر شعله کبریت یار نیست
بیگانه ام زچهره که نقش نگار نیست
شادم از اینکه هیچ زمن ماندگار نیست
بامهر یار ذره مارا غبار نیســـــــت
زین خوبتر مناسب شبهای تار نیست