نرود هیچگه ئرا از یاد

شعار  شاعر              سراینده :-  جعفر  ناظم رعایا

نرود هیچگه مرا از یاد                 کافریده خدا مرا آزاد.
مادرم نیز توی کلبه خویش            بار خود روی خاک پاک نهاد.
پس,نبودم چو خانه زاد کسی           تن به هر ناروا نخواهم داد.
چون به حق خودم بسنده کنم           حق دیگر کسی به من مرساد.
نتوانست این حهان عجوز              که به افسون کند مرا "دام"آد
من به شیرین که شد کنیز مقام        دل نخواهم سپرد چون فرهاد.
من نلغزم چو آب در هرشیب           می نلرزم چو بید از هر باد.
در تلاشم که سرفراز زیم               همه عمرم در این خراب آباد.
پی دفع ستم سپر سازم                   تن و جان را- هرآنچه بادا باد.
خامه ام تیغ تیز داد گریست             نفسم هست بر ستم فریاد.
می کنم فصد هر رگ چرکین          تا شود دفع انتشار فساد.
من و تیغ زبان وخامه تیز             گوش نا اهل و قلب پست نهاد.
میخراشم زپنجه چهره کوه            گوشمالی دهم به گوش چکاد.
کوه اگر هست صخره سماک         پنجه های من است چون پولاد
می ستیزم بجان هماره مگر           تاز بیدادگر بگیرم داد.
مینمایم زحق طرفداری              طبق اصل نصف نه کم نه زیاد.
آلت دست این وآن نشوم               اگر این گشت غمگن وآن شاد.
من و تصمیم وپشتکار وهدف        دشمن وکین ورشگ و دام و عناد.
خشگ باد آبروی نا اهلان           سست اندیشگان پست نهاد
که نهادند پایه فرهنگ                روی شالوده های بی بنیاد
نگذارم هرآنچه بتوانم                 که فریبنده ای رسد به مراد.
تامگر استوار تر گرد                 د پی فرهنگ بر بهین بنلاد.
من طرفدار فرد حق گویم           نه طرفدار کثرت افراد.
ازهمه خاکیان ندارم باک            تاکه از آسمان رسد امداد.
میگریزم از آن بهشت که هست     سازمانش زنقشه شداد
من واندیشه ونوای سروش          کنج امن و نگارش سرواد
نسرایم سرود بیهوده                 نه به حکم ودا نه وندیداد.
ناظم ! ار راست باشد این گفتار   در سراییدنت شکست مباد